Λόγοι Σοφίας από τον Ευεργετινό...

Του άββά Ισαάκ

ΝΑ ΜΗ μισήσεις τον αμαρτωλό, γιατί όλοι είμαστε ένοχοι. Και αν τον αποδοκιμάζεις από ζήλο Θεού, να κλάψεις για χάρη του. Να μη μισήσεις τον 'ίδιο, αλλά τις αμαρτίες του. Για τον ίδιο να προσευχηθείς, κι έτσι θα μοιάσεις στο Χριστό, πού δεν αγανακτούσε εναντίον των αμαρτωλών, αλλά προσευχόταν πολύ γι' αυτούς• έκλαψε μάλιστα Και για την Ιερουσαλήμ (Ματθ. 23:37. Λουκ. 13:34). Αφού, άλλωστε, κι εμάς μας ξεγελάει σε πολλές περιπτώσεις ο διάβολος, γιατί να μισήσουμε Και ν' αποστραφούμε εκείνον πού, κατά την αντίληψη μας, εξαπατήθηκε από τον κοινό μας εχθρό;
Αν μισείς τον αμαρτωλό για τούτο, ότι δηλαδή δεν είναι, κατά τη γνώμη σου, ενάρετος, δείχνεις έτσι ότι κι εσύ αμαρτωλός είσαι, Αφού δεν έχεις αγάπη. Και οποίος δεν έχει αγάπη, δεν έχει μαζί του Και το Θεό• γιατί ο Θεός είναι προπαντός αγάπη (Α' Ίω. 4:8,16).
Να μη μισείς λοιπόν Και να μην κατατρέχεις τον αμαρτωλό, αλ¬λά, με τη συμπάθεια (πού θα του δείξεις), να γίνεις κήρυκας της αγαθοσύνης του Θεού, ο Όποιος, μολονότι είσαι ανάξιος, σε φροντίζει. Δεν σε παραμελεί ούτε σε αποστρέφεται ούτε σε τιμωρεί για τα πολλά Και μεγάλα σου αμαρτήματα. Μιμήσου λοιπόν κι εσύ,
όσο μπορείς, την ευσπλαχνία Του και την αγαθότητα Του, και γίνε σπλαχνικός απέναντι στο συνδουλό σου, ώστε, με τη μικρή δική σου συμπάθεια, να πάρεις σαν αμοιβή από το Θεό την απροσμέτρητη συμπάθεια Του.

Από το Γεροντικό

Ό άββάς Μακάριος είπε:
Αν θυμόμαστε τα κακά πού μας κάνουν οι άνθρωποι, αχρη¬στεύουμε μέσα μας τη δύναμη της μνήμης του Θεού. "Αν όμως δεν θυμόμαστε τα κακά πού υποφέρουμε, θα μείνουμε ανίκητοι από τους δαίμονες.
Ένας γέροντας είπε:
Αυτός πού κλέβει ή λέει ψέματα ή κάνει οποιαδήποτε άλλη αμαρτία, πολλές φορές, αμέσως μετά τη διάπραξη της, αναστενάζει και κατηγορεί τον εαυτό του και έρχεται σε μετάνοια. Εκείνος όμως πού έχει μνησικακία στην ψυχή του, και όταν τρώει και όταν κοιμάται και όταν βαδίζει, κατατρώγεται σαν από σαράκι και έχει πάντα την αμαρτία του αχώριστο σύντροφο. Ή προσευχή του γίνεται κατάρα και οι κόποι του όλοι πάνε χαμένοι, έστω κι αν χύσει το αίμα του για το Χριστό.
Δυο αδελφοί, πού πιάστηκαν σε καιρό διωγμού, οδηγήθηκαν στα βασανιστήρια. Αφού λοιπόν τους βασάνισαν μια φορά, τους έριξαν στη φυλακή.
Από δαιμονική ενέργεια όμως δημιουργήθηκε ανάμεσα τους μια παρεξήγηση και ψυχρότητα. Ό ένας τους μεταμελήθηκε γρή¬γορα κι έβαλε μετάνοια στον αδελφό του, λέγοντας:
Αύριο πρόκειται να θανατωθούμε. Ας λύσουμε λοιπόν την έχθρα κι ας κάνουμε αγάπη. Μα ο άλλος δεν μαλάκωνε. Την επόμενη μέρα, αφού οδηγήθηκαν και πάλι στο δικαστήριο, βασανίστηκαν. και εκείνος πού δεν δέχθηκε τη μετάνοια του αδελφού, νικήθηκε με το πρώτο χτύπημα! Τον ρωτάει λοιπόν ο άρχο¬ντας:
Γιατί χθες, ενώ τόσο πολύ βασανίστηκες, δεν υποχώρησες; Επειδή χθες, απάντησε εκείνος, ήμουν αγαπημένος με τον αδελφό μου, και γι' αυτό με δυνάμωνε ή χάρη του Θεού. Σήμερα όμως, πού του κράτησα μνησικακία, έφυγε από πάνω μου ή σκέπη και ή ενίσχυση του Θεού.

Του αββά Ησαΐα.

Αν ένας αδελφός σου κάνει κακό και τον κατηγορήσει κά¬ποιος μπροστά σου, φύλαξε την καρδιά σου, για να μην ανανεωθεί μέσα σου ή κακία. Θυμήσου αμέσως τις αμαρτίες πού έχεις κάνει ενώπιον του Θεού και πού θέλεις να σου συγχωρηθούν, και μην
ανταποδώσεις (το κακό) στον πλησίον σου.
Αν ακούσεις ότι κάποιος είπε κακό λόγο για σένα, και τον συ¬ναντήσεις κάπου ή σε επισκεφθεί, δώσε, όσο μπορείς, στο πρόσω¬πο σου έκφραση πρόσχαρη και καλοσυνάτη και μην του πεις τί¬ποτε άπ' όσα άκουσες. Γιατί είναι γραμμένο: «"Ος μνησικακεί, παράνομος» (Παροιμ. 21:24).

και απήγαγον Αυτόν εις το σταυρώσαι

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου,
ο εν ύδασι την γην κρεμάσας.
Στέφανον εξ ακανθών περιτίθεται,
ο των αγγέλων βασιλεύς.
Ψευδή πορφύραν περιβάλλεται,
ο περιβάλλων τον ουρανόν εν νεφέλαις.
Ράπισμα κατεδέξατο,
ο εν Ιορδάνη ελευθερώσας τον Αδάμ.
Ήλοις προσηλώθη, ο νυμφίος της Εκκλησίας.
Λόγχη εκεντήθη, ο υιός της Παρθένου.
Προσκυνούμεν σου τα Πάθη, Χριστέ.
Δείξον ημίν και την ένδοξόν σου Ανάστασιν.

Μια εξομολόγηση απ' τον Προσκυνητή....Συγχώρεση και Προσευχή

Αμαρτία ο κακός λογισμός; Το πείσμα; Η εκδίκηση; Με συντρόφευε σε κάθε πτυχή της ζωής μου. Και τι και αν δεν έβλαπτα εσκεμμένα εγώ το διπλανό μου; Έβλαπτα τον ίδιο μου τον εαυτό. Γέμιζα οργή τη σκέψη μου και ξεχείλιζε κακία από την καρδιά μου για την πληγή που εκείνος μου προκάλεσε. Συλλογιζόμουν συνεχώς το κακό που μου έχει κάνει και δεν το άφηνα να πέσει στο κενό, μέρα με τη μέρα ο θυμός νικούσε τη στεναχώρια και φώλιαζε μόνο πόθος για εκδίκηση στη ψυχή μου.

Κάποιες φορές με κακολογούσαν και με ζημίωναν άδικα, κάποιες άλλες, απλά ένιωθα αδικία απ' τη στιγμή ,γιατί προσδοκούσα πολλά. Κάτι είχε κατοικήσει μέσα μου και δε μου επέτρεπε να υπερβώ την κακία. Και αν απευθυνόμουν στο Θεό, ζητούσα μόνο να ικανοποιήσει το δικό μου "Γιατί;". Μα συχνά βρέθηκα κι εγώ στη θέση να στεναχωρήσω το διπλανό μου, γιατί απαιτούσα από εκείνον δίχως να έχω το δικαίωμα και ακόμα και τότε ένιωθα κακία μέσα μου για εκείνον και θλίψη.

Όμως μια βραδιά σαν την αποψινή ήταν, όταν αποφάσισα μετά από ένα τέτοιο συμβάν να ακούσω τις πνευματικές συμβουλές κάποιας Γερόντισσας, που είχαν χαραχτεί βαθιά μέσα στο νου και να προσευχηθώ για πρώτη φορά. Σας φαντάζει περίεργη η πρώτη φορά; Πρώτη φορά προσευχήθηκα όχι για κάτι ανούσιο ή την υλική ικανοποίηση που αποζητούσα, αλλά για το συνάνθρωπο μου. Άρχισα να αισθάνομαι τις κακές σκέψεις να ξεχειλίζουν και δεν επιθυμούσα να τις εκφράσω για ένα άτομο που είχα αγαπήσει. Ξάφνου, κλείνουν αυθόρμητα τα βλέφαρα μου και ψιθύρισα: " Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τον/τη δούλο-η σου...." και πάλι " Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον τον/τη δούλο-η σου...." , σιγά σιγά δυνάμωνα τη φωνή μου και είχα συγκεντρωθεί σε αυτές τις μικρές μα με τόση σημασία λέξεις.

Έλεγα την ευχή και συνειδητοποίησα ξαφνικά την αγαλλίαση που ένιωσα στη ψυχή μου. Τι παράξενο; Εξαφανίστηκαν οι άσχημες σκέψεις και ένα χαμόγελο χαράς πήρε τη θέση τους. Δοκίμασα το δρόμο της προσευχής για τη συγχώρεση και ένιωσα ότι καταπολέμησα το μίσος, το θυμό, την εκδίκηση και τη μικροψυχία. Πόσο όμορφα ένιωσα και πόσο άσχημα που δεν είχα ακούσει νωρίτερα τα λόγια της Γερόντισσας αυτής.

Αισθάνθηκα τη δύναμη της προσευχής και ένιωσα πως ο Θεός με άκουσε. Πάντα μας ακούει τελικά, απλά εμείς δε ζητάμε πράγματα που μπορούμε να αντιληφθούμε την απάντηση του ή απλά δεν το επιθυμούμε.

Στη συνέχεια προσευχήθηκα να συγχωρέσει και εμένα ο Κύριος, μια που δεν του μίλησα νωρίτερα και μια που γέμισα με κακία τη ψυχή μου. Εκείνο το βράδυ κατάλαβα πως η προσευχή δεν είναι υποχρέωση αλλά ανάγκη. Δεν έχει σύνταξη, στίχους και γραμματική μέσα από ένα βιβλίο αλλά δυο σκέψεις αληθινές που μιλάνε στην καρδιά σου. Δεν το καταφέρνω πάντα, μα από τότε για όποιον μου προκαλεί κακό, όπως σε όλους μας συμβαίνει, προσεύχομαι...προσπαθώ να προσεύχομαι για να συγχωρεθώ και να συγχωρεθεί... Συγχωρέστε με κι εσείς λοιπόν....

http://www.youtube.com/watch?v=_0uR95B2guI - Σχετικό Βιντεάκι