ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΑ ΦΩΤΑ

Τὸ εὐαγγέλιο τῆς νίκης τοῦ Χριστοῦ κατὰ τῶν πειρασμῶν

 Ἅγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

(Μάτθ. δ’ 1-11)

Δὲν ὑπάρχει οὔτε μία ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ δὲν ἔχουν παραβιάσει οἱ ἄνθρωποι. Δὲν ὑπάρχει οὔτε μία μοναδικὴ ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ νὰ ἔχουν τηρήσει οἱ ἄνθρωποι χωρὶς νὰ γογγύσουν καὶ νὰ διαμαρτυρηθοῦν. Καὶ δὲν ὑπάρχει οὔτε μία ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ ποὺ νὰ παραβίασε ὁ Κύριος Ἰησοῦς κι οὔτε μία ποὺ νὰ τὴν τήρησε μὲ γογγυσμοὺς καὶ διαμαρτυρίες. Ὅλα ὅσα εἶχε στὴν ἐπίγεια ζωή Του νὰ ὑποφέρει, νὰ τηρήσει καὶ νὰ ὑποστεῖ, τὰ ἐφάρμοσε μὲ τέλεια ταπείνωση κι ἀπόλυτη ὑπακοὴ στὸν οὐράνιο Πατέρα Του. Κι αὐτὸ γιὰ νὰ διδάξει σ’ ὅλους ἐμᾶς τὴν ταπείνωση καὶ τὴν ὑπακοή· νὰ μᾶς ἐνθαρρύνει στὴν ἀντοχὴ καὶ τὴν καρτερία· νὰ μᾶς δείξει πὼς ὅλες οἱ οὐράνιες ἐντολὲς εἶναι καὶ δυνατὲς καὶ ἀπαραίτητες γιὰ μᾶς νὰ τὶς τηρήσουμε, μὲ τὴν ἐποπτεία καὶ τὴν καθοδήγηση τοῦ παντεπόπτη καὶ ζῶντος Θεοῦ. Οἱ ἄνθρωποι διαμαρτύρονται γιὰ τὴ φτώχειά τους, παραπονοῦνται ὅτι δὲ γνωρίζουν τὴν καταγωγή τους, μ’ ὅλο ποὺ ὅλοι οἱ ἄνθρωποι γνωρίζουν, ἂν κάνουν μία ἀναδρομή, ὅτι ὀφείλουν τὴν ὕπαρξή τους στὸ βασιλιὰ Θεό. Κι Ἐκεῖνος, ὁ Μονογενὴς κι ἀγαπητὸς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν παραπονέθηκε ποὺ γεννήθηκε σὲ φάτνη ἀλόγων ἢ ποὺ δὲν εἶχε «ποὺ τὴν κεφαλὴν κλίνη». Οἱ ἄνθρωποι καταριοῦνται τοὺς ἐχθρούς τους, ἂν καὶ πολὺ συχνὰ εἶναι τὰ δικά τους σφάλματα ποὺ ἔκαναν τοὺς γείτονες ἐχθρούς τους καὶ τοὺς ἔστρεψαν ἐναντίον τους. Ἐκεῖνος ὅμως, ὁ ἀναμάρτητος Ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ἀναγκάστηκε στὴν ἀγκαλιὰ τῆς μητέρας Τοῦ ἀκόμα νὰ δραπετεύσει σὲ γῆ μακρινή, γιὰ ν’ ἀποφύγει τὸ ξίφος τοῦ Ἡρώδη. Κι ὅμως, Ἐκεῖνος δὲν καταράστηκε τοὺς ἐχθρούς Του.

Συχνὰ οἱ ἄνθρωποι, ὅταν ἀντιμετωπίζουν δικά τους προβλήματα ἐπαναστατοῦν ἐναντίον τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν νόμων τους. Ἐκεῖνος ὅμως, ὁ Νομοδότης τοῦ σύμπαντος, ὑποτάχθηκε στοὺς ὑπάρχοντες νόμους καὶ ἀπέδωσε «τὰ Καίσαρος Καίσαρι» (Μάρκ. Ἰβ’ 17).

Οἱ ἄνθρωποι βρίσκουν σκληρὴ τὴ νηστεία, μ’ ὅλο ποὺ τὸ ψωμὶ καὶ τὰ χορταρικὰ ἐπιτρέπονται ἀκόμα καὶ στὴν αὐστηρότερη νηστεία καὶ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ νηστεία εἶναι σημαντικὴ γιὰ τὴν κάθαρση τοῦ νοῦ καὶ τῆς συνείδησης. Ἐκεῖνος, ὁ Παναγνός, χωρὶς νὰ ἔχει καμιὰ ἀνάγκη γιὰ κάθαρση, ἀνέλαβε ἑκούσια νὰ κάνει τεσσαρακονθήμερη νηστεία καὶ μάλιστα αὐστηρή, χωρὶς ψωμί, χορταρικὰ ἢ νερό.

Ἡ προσευχὴ εἶναι ἀγώνας γιὰ τὸν ἄνθρωπο, τόσο ἡ κοινὴ προσευχὴ στὴν ἐκκλησία ὅσο κι ἡ κατὰ μόνας. Ἡ προσευχὴ εἶναι κλίμακα ποὺ ἀναβιβάζει τὸν ἄνθρωπο καὶ τὴ ζωώδη ὕπαρξή του ἀπὸ τὴ γῆ στὸ Θεό. Ἐκεῖνος ποὺ κατὰ σάρκα ἔζησε μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους στὴ βάση τῆς κλίμακας τῆς ζωῆς, ἐνῶ τὸ πνεῦμα Τοῦ ἦταν στὴν κορυφή, πήγαινε πρόθυμος καὶ χαρούμενος γιὰ νὰ προσευχηθεῖ στὴ συναγωγὴ καὶ περνοῦσε νύχτες ὁλόκληρες στὴν ἔρημο προσευχόμενος.

Οἱ ἄνθρωποι δὲ θὰ τηρήσουν χωρὶς γογγυσμὸ οὔτε τὸ ἐλάχιστο δεῖγμα τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ, ἀκόμα κι ἂν ὁ νόμος αὐτὸς δόθηκε γιὰ τὴ σωτηρία τους. Ἐκεῖνος ὅμως, ὁ Σωτήρας τοῦ κόσμου, ποὺ δὲν εἶχε τίποτα ἀπὸ τὸ ὁποῖο ἔπρεπε νὰ σωθεῖ, τήρησε ὑπάκουα ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ δύσκολες ἐντολὲς τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ καὶ παραδόθηκε ταπεινὰ νὰ θυσιαστεῖ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους, μόνο ἐπειδὴ γνώριζε ὅτι αὐτὸ ἦταν τὸ θέλημα τοῦ οὐράνιου Πατέρα Του καὶ ἀπαραίτητο γιὰ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ Ἀδὰμ κι ἡ Εὕα, ποὺ ζοῦσαν ἄνετα στὸν Παράδεισο καὶ ἀπολάμβαναν ὅλα τὰ θεϊκὰ πλούτη καὶ τὶς θεϊκὲς ἡδονές, δὲν μπόρεσαν νὰ ξεπεράσουν ἕνα μικρὸ πειρασμὸ τοῦ πονηροῦ καὶ νὰ μὴν ἀγγίξουν τὸν ἀπαγορευμένο καρπό. Ἐκεῖνος ὅμως στὴ μόνωση τῆς ἔρημου, πεινασμένος καὶ διψασμένος, χωρὶς ψωμὶ καὶ νερό, χωρὶς κανένα φίλο ἢ βοηθὸ κοντά Του, ἀντιστάθηκε στοὺς μεγαλύτερους πειρασμοὺς ποὺ μπόρεσε νὰ ἐπινοήσει ὁ σατανᾶς.

Πόσο μεγαλειώδη, πόσο θαυμαστὰ μεγαλειώδη εἶναι ὅλα τὰ γεγονότα τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ! Εἶναι σὰν ἕνα βουνὸ ποὺ τὰ πόδια τοῦ βρέχει μὲ δυσκολία ἡ θάλασσα κι ἡ κορυφή του δὲν εἶναι ὁρατὴ στὸ ἀνθρώπινο μάτι. Πολλοὶ ποὺ διαβάζουν τὴν Ἁγία Γραφὴ νομίζουν ὅτι ἡ ὑπέρτατη διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ βρίσκεται στὴν ἐπὶ τοῦ Ὅρους Ὁμιλία Του. Ὑπάρχουν πολλὰ μέγιστα γεγονότα στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ ὅμως πού, στὸ δίδαγμα ποὺ παρέχουν, στέκονται στὸ ἴδιο ὕψος μὲ τὴν ἐπὶ τοῦ Ὅρους Ὁμιλία. Εἶναι σίγουρο πὼς δὲν ὑπάρχει τίποτα ἀσήμαντο σ’ αὐτά. Κι εἶναι ἐπίσης σίγουρο πὼς δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ εἰπωθεῖ ὅτι τὸ μάθημα ποὺ δίνει μὲ λόγια εἶναι πιὸ σπουδαῖο ἀπὸ τὴ διδαχὴ ποὺ παραδίνει μὲ τὶς πράξεις καὶ τὰ ἔργα Του. Μπορεῖ ἐπίσης νὰ πεῖ κανεὶς ὅτι οἱ πράξεις καὶ τὰ ἔργα τοῦ Χριστοῦ, στὴν πλειονότητα τῶν πιστῶν κάνουν μεγαλύτερη ἐντύπωση ἀπὸ τὰ λόγια τῶν διδαχῶν Του. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο θὰ λέγαμε ὅτι μεγαλύτερη ἐντύπωση ἀφήνει στοὺς ἀνθρώπους ἕνας γιατρὸς ποὺ ἀνοίγει ἤρεμα τὰ μάτια ἑνὸς τυφλοῦ, ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἐξηγεῖ μὲ λόγια πὼς θὰ μποροῦσε νὰ δώσει κανεὶς φῶς σ’ ἕναν τυφλό. Ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, τὰ μεγαλειώδη καὶ θαυμαστὰ ἔργα στὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ θὰ παρέμεναν μυστηριώδεις καὶ ἀκατάληπτες βροντὲς στὴν κορυφὴ τοῦ βουνοῦ, ἂν δὲν εἶχαν συγκεκριμένη ἔκφραση, ἐξήγηση καὶ κατεύθυνση, στὴ διδαχὴ ποὺ θέλησε νὰ δώσει ὁ θεῖος Διδάσκαλος μὲ τὰ λόγια Του.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀναλογιστεῖ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο (τὰ ἔργα καὶ τὰ λόγια), πρέπει νὰ παραδεχτεῖ μὲ βαθὺ σεβασμὸ καὶ ταπείνωση πὼς εἶναι ἀνερμήνευτα μεγάλα, πὼς τὸ ἕνα δὲν μπορεῖ νὰ χωριστεῖ ἀπὸ τὸ ἄλλο, ὅπως κι ἡ Ἀνατολὴ δὲν μπορεῖ νὰ χωριστεῖ ἀπὸ τὴ Δύση. Σὲ τί θὰ βοηθοῦσαν οἱ παραινέσεις τοῦ Χριστοῦ νὰ προσευχόμαστε διαρκῶς, ἂν δὲν εἶχε δώσει ὁ ἴδιος τὸ παράδειγμα τῆς διαρκοῦς προσευχῆς; Ή, ἀπὸ τὴν ἄλλη μεριά, πῶς θὰ μπορούσαμε νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ κάνουμε χρήση τῆς μακρᾶς νηστείας, ἂν ὁ ἴδιος δὲν εἶχε ἀποδείξει μὲ τὸ παράδειγμά Του τὴν ἀνάγκη καὶ τὴ σωστικὴ φύση τῆς νηστείας γιά μας; Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο τὰ ἔργα φιλανθρωπίας κι ἡ διδασκαλία Του γιὰ τὴν ἐλεημοσύνη, συμπληρώνουν ἡ μία τὴν ἄλλη. Τὸ ἴδιο θὰ λέγαμε γιὰ τοὺς ἀγῶνες Του μὲ τὸ σατανᾶ καὶ τὶς διδαχές Του ὅτι πρέπει ν’ ἀγρυπνοῦμε γιὰ τὴν ψυχή μας καὶ νὰ ξεπεράσουμε τοὺς πειρασμούς, ἀλλὰ καὶ τὰ πολλὰ ἄλλα παραδείγματα, τόσο μὲ λόγια ὅσο καὶ μὲ ἔργα, ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ πάρουμε. Τὰ ἔργα Τοῦ βρίσκονται σὲ ἀπόλυτη ἁρμονία μὲ τὰ λόγια Του, ὅπως κι ἕνα ὑγιὲς σῶμα μὲ μία ὑγιῆ ψυχή. Ἦρθε στὸν κόσμο ὄχι μόνο γιὰ νὰ ἐνσαρκωθεῖ, ἀλλὰ γιὰ νὰ σαρκώσει καὶ κάθε λόγο Του, νὰ ντύσει κάθε μεγαλειώδη λόγο Του στὴν ὑπέροχη σάρκα τῶν ὁρατῶν πράξεων καὶ ὁρατῶν ἔργων.

Ἂς δοῦμε τώρα πὼς σαρκώνει τὰ λόγια Του γιὰ τὴ νηστεία, τὴν ἀγρυπνία καὶ τὴν ὑπέρβαση τοῦ πειρασμοῦ σ’ ἕνα θαυμαστὸ σῶμα πράξεων καὶ ἔργων. Μετὰ τὸ βάπτισμά Του στὸν Ἰορδάνη, ἀποχωρεῖ στὴν ἔρημο γιὰ ν’ ἀναλάβει τὴ μεγάλη ἄσκηση τῆς νηστείας, τῆς ἀγρυπνίας καὶ τῆς πάλης μὲ τὸ σατανᾶ.

«Τότε ὁ Ἰησοῦς ἀνήχθη εἰς τὴν ἔρημον ὑπὸ τοῦ Πνεύματος πειρασθῆναι ὑπὸ τοῦ διαβόλου» (Μάτθ. δ’ 1). Γιατί αὐτὸ ἔγινε ἀμέσως μετὰ τὸ βάπτισμα; Γιὰ νὰ μᾶς δείξει πὼς μετὰ ἀπὸ τὸ βάπτισμα εἴμαστε ἐκτεθειμένοι στὸν πειρασμὸ κι ὅτι αὐτὸ θὰ γίνεται ὡς τὸ θάνατό μας. Μὲ τὸ βάπτισμα καθαριζόμαστε καὶ ὁπλιζόμαστε μὲ τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ. Μετὰ ἀπ’ αὐτὸ ὁδηγούμαστε στὴ μάχη. Γράφει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος: «Δὲ σοὺ δόθηκαν τὰ ὄπλα γιὰ νὰ καθήσεις στὰ μετόπισθεν, ἀλλὰ γιὰ ν’ ἀγωνιστεῖς, νὰ πολεμήσεις». Μὲ τὸ βάπτισμα γινόμαστε ὅπως ὁ Ἀδὰμ στὸν παράδεισο. Διερωτώμαστε πολλὲς φορὲς γιατί ὁ Θεὸς μᾶς ὁδηγεῖ στὸ δρόμο τῶν πειρασμῶν; Πρῶτο, γιὰ νὰ ὑποδηλώσει τὴν ἐλευθερία μας. Μὲ τὸ βάπτισμα ὁ Θεὸς μᾶς ὅπλισε μὲ τὴ δύναμή Του κι ὕστερά μας ἄφησε νὰ διαλέξουμε: θὰ χρησιμοποιήσουμε τὰ ὄπλα αὐτὰ ἐναντίον τοῦ διαβόλου ἢ ἐναντίον τοῦ Θεοῦ; Δεύτερο γιά μας, ὥστε ἂν πέσουμε, νὰ μᾶς δείξει τί σημασία εἶχε ἡ ἁμαρτία τοῦ Ἀδὰμ καὶ νὰ δικαιώσουμε τὸ Θεὸ ποὺ τὸν ἐδίωξε ἀπὸ τὸν παράδεισο καὶ τὸν ἔβαλε στὴν κοιλάδα τῶν δακρύων. Ή, ἂν ἀποδειχτοῦμε νικητές, ν’ ἀποκαλύψει τὴ δύναμη τοῦ Θεοῦ ποὺ ἔχουμε μέσα μας. Ἡ Νέα Κτίση μᾶς ἀναδείχνει σὲ νέα δύναμη, νέο παράδεισο, νέο ἄνθρωπο, νέα νίκη καὶ δόξα, ἀλλὰ καὶ νέα πτώση.

Γιατί τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ὁδήγησε τὸ Χριστὸ νὰ δοκιμαστεῖ; Γιὰ νὰ μᾶς δείξει πῶς ὁ Χριστὸς ἀφέθηκε νὰ δοκιμαστεῖ ἀπὸ τὸν πειρασμὸ σκόπιμα κι ὄχι συμπτωματικά. Ὁ Θεὸς δὲν ὁδήγησε τὸν Ἀδὰμ σκόπιμα μπροστὰ στὸ σατανᾶ γιὰ νὰ δοκιμαστεῖ, τὸ ἔκανε ὅμως μὲ τὸ Χριστό, γιὰ νὰ δείξει ἔτσι πὼς ὁ Ἀδὰμ ὑπόκυψε στὸν πειρασμὸ σὲ εὐκολότερες περιστάσεις, ἐνῶ ὁ Χριστὸς σὲ πολὺ δύσκολες συνθῆκες ἀποδείχτηκε νικηφόρος ἀπέναντι στὸν πειρασμό. Αὐτὸ μας δείχνει ἐπίσης πὼς ἡ πτώση τοῦ Ἀδὰμ ἔγινε στὸν παράδεισο, ἐνῶ ἡ νίκη τοῦ Χριστοῦ ἔγινε στὴ γῆ, στὴν κοιλάδα τῶν δακρύων καὶ τῆς ἐξορίας, στὴν ἔρημο. Ἀναφέρει τὸ εὐαγγέλιο πῶς ὁ Ἰησοῦς ὁδηγήθηκε στὴν ἔρημο, «ἀνήχθη εἰς τὴν ἔρημον».

Στὴν ἔρημο ὁ Χριστὸς νήστεψε σαράντα μέρες καὶ σαράντα νύχτες. Τί φοβερὸ θέαμα! Ἐνῶ οἱ ἁμαρτωλοί, γιὰ τοὺς ὁποίους κατέβηκε στὴ γῆ, ἐπιδίδονται στὸ νὰ τρῶνε καὶ νὰ πίνουν μὲ ὑπερβολὴ τὰ γήινα ἀγαθά, Ἐκεῖνος, ὁ Φίλος τῶν ἁμαρτωλῶν, παραμένει στὴ μόνωση τῆς ἐρήμου μὲ προσευχὴ καὶ δάκρυα μέρα καὶ νύχτα, χωρὶς νὰ δοκιμάζει οὔτε ψωμὶ οὔτε νερό, γιὰ σαράντα ὁλόκληρα μερόνυχτα. Ὁ Κύριος τὸ ἔκανε αὐτὸ γιὰ νὰ μᾶς δείξει τὴν ἀμέτρητη ἀγάπη Του γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ τὸν καθάρισε μὲ τὴ νηστεία Του καὶ τὸν δίδαξε μὲ τὸ παράδειγμά Του. Ἔτσι θέλησε νὰ δείξει ἐπίσης τὴ στενὴ σχέση μὲ τὸν οὐράνιο Πατέρα Του καὶ τὴν ὑπακοὴ Τοῦ σ’ Αὐτόν.

Προσέξτε! Ὂλ’ αὐτὰ ποὺ οἱ ἄνθρωποι λένε ὅτι ἀδυνατοῦν νὰ κάνουν, Ἐκεῖνος τὰ ἔκανε. Ὂλ’ αὐτὰ ποὺ οἱ ἄνθρωποι κάνουν ἀπρόθυμα καὶ μὲ γογγυσμό, Ἐκεῖνος τὰ ἔκανε ὑπάκουα καὶ μὲ ζῆλο. Τήρησε ὂλ’ αὐτὰ ποὺ ὁ περιούσιος λαὸς ἐκτιμοῦσε πὼς δὲν μποροῦν νὰ τηρηθοῦν. Μέσα στὰ πλούτη τῆς Αἰγύπτου ὁ περιούσιος λαὸς ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸ Θεό. Ὅταν Ἐκεῖνος πῆγε στὴν Αἴγυπτο ἔμεινε ἀνεπηρέαστος ἀπὸ τ’ ἀγαθά της, ὅπως κι ὁ Ἰωσήφ. Ὁ περιούσιος λαὸς ἔζησε σαράντα χρόνια στὴν ἔρημο κι ἐκεῖ ἀπομακρύνθηκε ἀπὸ τὸ Θεό, ἂν κι ὁ Θεὸς τὸν ὁδηγοῦσε μὲ τὸ χέρι Του καὶ τὸν ἔτρεφε μὲ τὸ οὐράνιο μάννα. Κι Ἐκεῖνος πέρασε σαράντα μέρες στὴν ἔρημο χωρὶς τροφὴ καὶ νερό, μὲ σταθερὴ ταπείνωση καὶ ὑπακοὴ στὸ Θεό. Τελικὰ ὁ περιούσιος λαὸς μπῆκε στὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας ἀλλὰ κι ἐκεῖ ἐγκατέλειψε τὸ Θεό, μ’ ὅλο ποὺ ὁ Θεὸς τοὺς προειδοποιοῦσε συνέχεια μὲ τὸ νόμο καὶ τοὺς προφῆτες. Κι Ἐκεῖνος, στὴ Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, ὅταν μερικοὶ τὸν εἶχαν ἤδη ἀναγνωρίσει ὡς Κύριο καὶ Μεσσία, ἔμεινε σταθερὰ πιστός, ταπεινὸς καὶ ὑπάκουος στὸν οὐράνιο Πατέρα Του.

Ἕνα ξερὸ κομμάτι ψωμὶ ἀπὸ τὸν Κύριο εἶναι πιὸ γλυκὸ ἀπ’ ὅλα τὰ βασίλεια τοῦ κόσμου καὶ τὴ δόξα τους, ἂν προέρχονται ἀπὸ τὸ χέρι τοῦ διαβόλου. Κάθε ἄνθρωπος ποὺ εἶναι μὲ ὁποιοδήποτε τρόπο προσκολλημένος στὸ Θεό, εἶναι πιὸ πλούσιος καὶ πιὸ ἔνδοξος ἀπὸ τὸ διάβολο. Εἶναι γελοῖο γιὰ ἕναν πλούσιο ἄνθρωπο νὰ θελήσει νὰ λάβει κάτι ἀπὸ τὰ χέρια ἑνὸς ζητιάνου. Ὁ Θεὸς εἶναι πραγματικὰ πλούσιος. Πλουσιότεροι μετὰ ἀπὸ Ἐκεῖνον εἶναι οἱ ἄγγελοι. Μετὰ ἔρχεται ὁ ἄνθρωπος κι ἔπειτα τὰ κτήνη, τὰ φυτὰ καὶ τὰ ὀρυκτά. Κάθε πλάσμα τοῦ Θεοῦ κατέχει κάτι ποὺ ἔλαβε ἀπὸ τὰ ἀρίφνητα πλούτη Του. Ὁ διάβολος ὅμως δὲν ἔχει τίποτα, ἐκτὸς ἂν τὸ κλέψει.

Εἶναι πιθανὸ ὁ σατανᾶς νὰ δοκίμασε τὸ Χριστὸ καὶ μ’ ἄλλους πειρασμούς. Μπροστά του εἶχε ἕνα μοναδικὸ παράδειγμα ἀνθρώπου ποὺ ποτέ, οὔτε γιὰ μία στιγμή, δὲν παραδόθηκε στὴ δύναμή του. Οἱ εὐαγγελιστὲς παραθέτουν μόνο τοὺς τρεῖς βασικοὺς πειρασμούς, στοὺς ὁποίους περιλαμβάνεται κάθε ἄλλος πειρασμὸς στὴ ζωὴ τῶν ἀνθρώπων. Ὁ πρῶτος εἶναι ὁ πειρασμὸς τῆς σάρκας, τῆς θεληματάρικης φύσης μας. Ὁ δεύτερος εἶναι ὁ πειρασμὸς τοῦ νοῦ, τῆς σκεπτόμενης φύσης μας. Κι ὁ τρίτος εἶναι ὁ πειρασμὸς τῆς καρδιᾶς, τῆς συναισθηματικῆς μας φύσης.

Ὁ πρῶτος πειρασμὸς συνήθως ἀπευθύνεται στοὺς νέους, ὁ δεύτερος στοὺς ὥριμους κι ὁ τρίτος στοὺς μεγαλύτερους. Οἱ νέοι ἀγωνίζονται ἐνάντια στὰ σωματικὰ πάθη καὶ τὶς ἐπιθυμίες. Οἱ ὥριμοι ἄνθρωποι ἀγωνίζονται ἐνάντια στὴν ἀλαζονεία τοῦ νοῦ, στὶς γνώσεις καὶ τὴ διανοητική τους ἱκανότητα. Οἱ πιὸ ἡλικιωμένοι ἀγωνίζονται ἐνάντια στὴ φιλαργυρία, στὴ φιλαρχία καὶ τὴ δόξα· κι ἀπὸ τὰ τρία αὐτὰ ἡ φιλαργυρία εἶναι τὸ φοβερότερο ἀπὸ τὰ πάθη. Ἔτσι οἱ τρεῖς αὐτοὶ μέγιστοι πειρασμοὶ τοῦ σατανᾶ, μὲ τοὺς ὁποίους δοκίμασε τὸν Κύριο Ἰησοῦ καὶ δοκιμάζει τὸν καθένα μας, εἶναι: ἡ ἀγάπη τῆς ἄνεσης, ἡ φιλοδοξία κι ἡ φιλαργυρία.

Ὁ Κύρος ἀναδείχτηκε Νικητὴς καὶ στοὺς τρεῖς αὐτοὺς πειρασμοὺς καὶ μάλιστα στὶς πιὸ δύσκολες συνθῆκες: ἐνῶ ζοῦσε πεινασμένος καὶ διψασμένος, δίχως στέγη πάνω ἀπὸ τὸ κεφάλι Του, δίχως φίλους κοντά Του, στὴ μόνωση τῆς ἐρήμου. Τὰ ὑπόμεινε ὅλα μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε ἀνάγκασε τὸ διάβολο νὰ φύγει ἀπὸ κοντά Του: «Τότε ἀφίησιν αὐτὸν ὁ διάβολος, καὶ ἰδοὺ ἄγγελοι προσῆλθον καὶ διηκόνουν αὐτῶ» (Μάτθ. δ’ 11). Ποῦ ἦταν ὡς τότε οἱ ἄγγελοι; Γιατί δὲν ἦταν κοντά Του νὰ τὸν βοηθήσουν; Σίγουρα ἀπομακρύνθηκαν ἀπὸ κοντά Του μὲ δική Του ἐντολή, ὅπως εἶναι ἀναμφίβολο ὅτι μποροῦσε νὰ τοὺς καλέσει νὰ τὸν βοηθήσουν, ὅταν καὶ ὅσο τοὺς ἤθελε. Τὸ ἐπιβεβαίωσε ὁ ἴδιος αὐτὸ ὅταν τὸν συλλάβανε στὴ Γεθσημανὴ καὶ τὸν ὁδηγοῦσαν σὲ δίκη. Ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητὲς Τοῦ τράβηξε τὸ μαχαίρι γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸ Διδάσκαλό Του. Ὁ Χριστὸς ὅμως τὸν ἀπότρεψε λέγοντας: «Ἢ δοκεῖς ὅτι οὐ δύναμαι ἄρτι παρακαλέσαι τὸν πατέρα μου, καὶ παραστήσει μοὶ πλείους ἢ δώδεκα λεγεώνας ἀγγέλων;» (Μάτθ. κστ 53). Ὁ ἴδιος δὲν τὸ ἐπιθυμοῦσε αὐτό. Ἤθελε νὰ δοκιμαστεῖ ἀπὸ τὸ σατανᾶ σὰν ἄνθρωπος. Κάθε ἄνθρωπος ἔχει τουλάχιστο ἕναν φύλακα ἄγγελο, γιὰ νὰ τὸν βοηθήσει στὸν ἀγώνα τοῦ ἐνάντια στὸν πειρασμό. Ὁ Χριστὸς ἤθελε νὰ μείνει ἐντελῶς μόνος Του, νὰ μὴν ἔχει οὔτε ἕναν ἄγγελο δίπλα Του. Ὁ Θεὸς παραχωρεῖ νὰ δοκιμάζεται κάθε ἄνθρωπος ἀπὸ κάποια δαιμόνια. Ὁ Χριστὸς ὅμως ἤθελε νὰ δοκιμαστεῖ ἀπὸ τὸν ἴδιο τὸ σατανᾶ, τὸν ἀρχηγὸ τῶν πονηρῶν πνευμάτων. Μὲ λίγα λόγια ἤθελε νὰ παλαίψει στὶς πιὸ δύσκολες συνθῆκες μὲ τοὺς μεγαλύτερους πειρασμούς, ἐναντίον τοῦ μεγαλύτερου πειραστῆ τοῦ ἀνθρώπινου γένους, στὸν ὁποῖο ὑποτάχθηκαν ὁ Ἀδὰμ κι ἡ Εὕα στὸν παράδεισο. Ἔτσι πάλαιψε, ἡ πάλη Τοῦ ἦταν νικηφόρα καὶ μᾶς ἄφησε ἕνα μοναδικὸ παράδειγμα νίκης, γεμάτο ἐλπίδα καὶ κουράγιο. Ὁ μεγάλος προφήτης Ἠσαΐας προεῖδε τὴν πάλη καὶ τὴ νίκη τοῦ Κυρίου καὶ προφήτεψε: «Κύριος ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων ἐξελεύσεται καὶ συντρίψει πόλεμον, ἐπεγερεῖ ζῆλον καὶ βοήσεται ἐπὶ τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ μετὰ ἰσχύος» (Ἤσ. μβ’ 13)

Ὅταν ὁ Ἥρωας τῶν ἡρώων ἀναδείχτηκε νικητής, ἐπέτρεψε στοὺς ἀγγέλους νὰ τὸν πλησιάσουν. «Καὶ ἰδοὺ ἄγγελοι προσῆλθον καὶ διηκόνουν αὐτῶ» (Μάτθ. δ’ 11).

Μετὰ τὸ παράδειγμα αὐτὸ τοῦ μέγιστου Φιλανθρώπου ποῦ ἐμφανίστηκε στὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο, τοῦ καλλίτερου Φίλου ποῦ θὰ μπορούσαμε ν’ ἀποκτήσουμε, ποιὸς ἀπὸ μᾶς θὰ μποροῦσε νὰ παραπονεθεῖ γιὰ ὁποιαδήποτε δοκιμασία σ’ αὐτὴ τὴ ζωή; Κανένας, ἂν ἔχει συνείδηση ἢ λίγη ντροπή. Γι’ αὐτὸ ἂς κάνουμε γρήγορα, ὅσο ζοῦμε ἀκόμα στὶς ταραγμένες μέρες αὐτῆς τῆς ζωῆς, ποὺ ὅλα δείχνουν ὅτι θὰ συντομέψουν. Ἂς βιαστοῦμε νὰ μετανοήσουμε γιὰ τὴν ὀκνηρία καὶ τὴν ἀμέλειά μας, νὰ τηρήσουμε τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ. Ἂς βιαστοῦμε νὰ κάνουμε ὑπακοὴ στὸ Θεὸ κι ἂς σταματήσουμε ν’ ἁμαρτάνουμε γογγύζοντας ἐνάντια στὸ θέλημά Του. Ἂς φροντίσουμε μὲ ταπείνωση κι ὑπακοὴ νὰ τηροῦμε ὅλα ἐκεῖνα ποὺ ζητεῖ ἀπὸ μᾶς ὁ Θεός: νηστεία, προσευχὴ καὶ ἀγρυπνία. Ἂς προσέχουμε πολύ, γιὰ ν’ ἀποφύγουμε τὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ καὶ τῶν δαιμόνων του. Ὁ Θεὸς δὲν ἀπαιτεῖ νίκη ἀπό μας, γιατί γνωρίζει ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τὴν κατορθώσουμε. Ζητᾶ μόνο τὴν ἀφοσίωσή μας στὸ θέλημά Του, ταπείνωση κι ὑπακοή. Τὰ ὄπλα εἶναι δικά Του, ὅπως κι ἡ νίκη εἶναι δική Του. Θὰ βρίσκεται πάντα δίπλα μας, οἱ ἄγγελοί Του θὰ μᾶς διακονοῦν. Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς «ἐν τὴ δυνάμει Του», ἀνυπέρβλητος στὰ πλούτη καὶ ἀνεξάντλητος στὴν ἀγάπη Του. Ἡ εὐσπλαχνία Τοῦ εἶναι τόσο μεγάλη ἀπέναντι σ’ ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους, ὥστε μᾶς προσφέρει τὴ δική Του νίκη.

Σ’ Ἐκεῖνον πρέπει κάθε δόξα, ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους στὸν οὐρανὸ κι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους στὴ γῆ, στὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, τὴν ὁμοούσια καὶ ἀδιαίρετη Τριάδα, τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων. Ἀμήν!

(Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Γ’ – ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤ’ Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Ἐπιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης, Ἀθήνα 2014)

Πηγή:

http://kirigmata.blogspot.com/2018/01/blog-post_45.html#ixzz54AQ0h46a

ΛΑΧΕΙΟΦΟΡΟΣ ΑΓΟΡΑ

ΥΠΕΡ ΑΠΟΠΕΡΑΤΩΣΕΩΣ Ι.Ν.ΟΣΙΟΥ ΜΕΛΕΤΙΟΥ

H άδελφότητα τῆς Ἱερᾶς Μονῆς διοργανώνει μία λαχειοφόρο Ἀγορά γιά τήν συνέχιση τοῦ ἔργου τῆς ἀποπερατώσεως τοῦ Ἱεροῦ Ναοῦ. Ἑνα αὐτοκίνητο

 Volkswagen New Polo τοῦ 2018 

εἶναι τό δώρο τῆς κλήρωσης πού θά γίνει τήν παραμονή τῆς πανηγύρεως τῆς Ἱερᾶς Μονῆς 

ΤΕΤΑΡΤΗ 22 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2018 καί ὥρα 22:00 μμ.
Η τιμή ἐκάστου λαχνού εἶναι 5 εὐρώ.

*Λαχνοί αποστέλλονται και ταχυδρομικά

Για περισσότερες πληροφορίες επικοινωνήστε τηλεφωνικά ή μέσω e-mail:

ΤΗΛ. 2244044245

ΚΙΝ. 6989367346

ipseni09@yahoo.gr

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΡΟΔΟΥ
ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΥΨΕΝΗΣ
85109 ΛΑΡΔΟΣ - ΡΟΔΟΣ.

Η Σύναξις του Τιμίου Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου

«Φωνή βοώντος εν τη ερήµω, ετοιµάσατε την οδόν του Κυρίου, ευθείας ποιείται τας τρίβους αυτού».

Με αυτά τα λόγια περιγράφεται η µεγάλη προσωπικότητα του Προφήτη και Βαπτιστή Ιωάννη, από τους θεόπνευστους συγγραφείς της Παλαιάς Διαθήκης. Προφήτης και Πρόδροµος της παρουσίας του Χριστού παρουσιάστηκε στη ξηρή και άγονη έρηµο της Ιουδαίας, για να προαναγγείλει, και να προπαρασκευάσει τις έρηµες από τη Χάρη του Θεού και διψασµένες για λύτρωση ψυχές των ανθρώπων, ώστε να υποδεχτούν το Χριστό.

Ασκητής αληθινός, απλός, λιτός στη διατροφή, κατοίκησε στα σπήλαια της Νεκρής Θάλασσας, νηστεύοντας και προσευχόµενος στο Θεό. Γεµάτος από αυταπάρνηση και αφοσίωση στο Θεό καλλιέργησε τις αρετές, που µόνον όσοι εξ ολοκλήρου ενώνονται µε το Θεό αξιώνονται να αποκτήσουν. Η παρουσία του στις ξηρές και άγονες περιοχές συµβόλιζε την παρουσία του αγίου ανάµεσα στην ηθική ξηρασία της ανθρωπότητας. Έρηµη και χωρίς Χάρη Θεού ήταν η ανθρωπότητα τότε. Έρηµη από τα ευγενή αισθήµατα και αγαθές διαθέσεις, από καλές πράξεις και άγια παραδείγµατα. Ο κόσµος ζούσε µέσα σε µια έρηµο από την έλλειψη της αλήθειας του Θεού. Μέσα σ’ αυτή την έρηµο της ανθρωπότητας στάλθηκε ο Πρόδροµος για να βροντοφωνάξει τα περήφηµα εκείνα λόγια:

 

                                 «Μετανοείτε, ήγγικε γάρ η Βασιλεία των Ουρανών».
Ένα µήνυµα που θα ακούγεται µέχρι το τέλος της ανθρώπινης ιστορίας. Μετανοείτε λαοί, µετανοείτε χριστιανοί, γιατί έφτασε η Βασιλεία του Θεού ανάµεσά σας. Η προδροµική φωνή ακούγεται για να επιστρέψει τους αµαρτωλούς στο Θεό, να συγκινήσει τις σκληρές καρδιές, να φωτίσει εκείνους που ζουν µέσα στο σκοτάδι της αµαρτίας και να οδηγήσει τους καλοπροαίρετους στο δρόµο της ειρήνης.

Τα συγκλονιστικά κηρύγµατά του, αντηχούσαν στην έρηµο λίγους µήνες πριν εµφανιστεί δηµόσια ο Χριστός κηρύγµατα µετάνοιας και προπαρασκευής των ανθρώπων για να υποδεχτούν το Χριστό. Μετανοείτε, έλεγε, αποµακρυνθείτε από τα έργα της αµαρτίας φερθείτε µε τιµιότητα και δικαιοσύνη µεταξύ σας. Και όταν ερωτήθηκε τι πρέπει να κάνει κανείς, απάντησε: «Αυτός που έχει δύο χιτώνες, ας δώσει τον ένα σ’ εκείνον που είναι γυµνός. Αυτός, που έχει τρόφιµα πολλά, ας δώσει και στον πεινασµένο. Από το περίσσευµά σας, βοηθείτε εκείνους που στερούνται».

Το κύριο µέρος του κηρύγµατός του ήταν η χαρµόσυνη αγγελία του ερχοµού του Μεσσία. Έφτασε ο καιρός για να πραγµατοποιηθούν οι προφητείες σχετικά µε τον Μεσσία. Ο Βασιλιάς των Ουρανών, ο αναµενόµενος Λυτρωτής, έρχεται, βρίσκεται µεταξύ µας. Εκείνος, που είναι η πηγή του φωτός, θα φωτίσει την ανθρωπότητα για την αληθινή θεογνωσία. Εκείνος θα βαπτίσει όσους τον ακολουθούν µε το Πνεύµα το Άγιο και φωτιά. Κι έχουν περάσει αιώνες από την εποχή, που κήρυξε στις διψασµένες ψυχές.

Η φωνή, που κραυγάζει και σήµερα σ’ όλους το «µετανοείτε» καλεί όλους σε µετάνοια. Ο Πρόδροµος καλεί όλους όσοι διψούν νά έρθουν να δροσιστούν στη Χάρη του Θεού. Καλεί όλους οσοι είναι σκληρόκαρδοι να συγκινηθούν. Kαλεί όλους όσοι ζούνε µέσα στο σκοτάδι της αµαρτίας, να ελευθερωθούν. Kαλεί όλους όσοι ζούσαν µέσα στην έρηµο της πνευµατικής απουσίας του Θεού, να έρθουν στη δροσερή παιδιάδα της παρουσίας του Θεού, να συµµετάσχουν στη Χάρη και τη δόξα της Ουράνιας Βασιλείας. Η φωνή του Προδρόµου έχει ακουστεί σ’ όλη την οικουµένη και σ’ όλους τους λαούς. Ακούστηκε στις ερήµους και στα βουνά, στις πολυάνθρωπες πόλεις, και στις ακρότατες και µεµονωµένες συνοικίες, σ’ όλες τις ηπείρους και σ’ όλα τα νησιά. Και συνεχίζεται να ακούγεται το κάλεσµα «µετανοείτε» λαοί, γιατί έφτασε η Βασιλεία των Ουρανών.

Στη Χώρα µας, αγαπητοί µου εν Χριστώ αδελφοί, όπου αγαπάµε και τιµά µε τον Τίµιο Πρόδροµο, τα λόγια του Προφήτη και Βαπτιστή πρέπει ιδιαιτέρως να µας αγγίξουν την καρδιά µας, γιατί πόσο θα τιµήσουµε πραγµατικά τον Βαπτιστή, εάν, έστω και αυτή τη στιγµή µετανοήσουµε για τα πολλά αµαρτήµατά µας; Πόση χαρά θα προξενήσουµε σ’ αυτόν, που κήρυξε τη µετάνοια, εάν εξετάσουµε τον εαυτό µας και χύσουµε µερικά δάκρυα µετάνοιας; Πόση χαρά θα αισθανθούν οι άγιοι άγγελοι στους ουρανούς, εάν πάρουµε την απόφαση να αφήσουµε το δρόµο της αμαρτίας και στραφούµε στο δρόµο της αρετής;

Σήµερα, η Προδροµική φωνή καλεί όλους σε µετάνοια, γιατί όλοι µας ξεφύγαµε από το δρόµο του Θεού. Για όλους, που βρισκόµαστε εδώ και για όσους απουσιάζουν, ο Πρόδροµος φωνάζει στις έρηµες ψυχές µας, να µετανοήσουµε. Ας µη µένει η καρδιά µας ξερή και ασυγκίνητη. Δεν πρέπει ο λόγος του Θεού να παραµείνει «φωνή βοώντος» σε άνυδρη και άγωνη έρηµο, αλλά ας καρποφορήσει και ας αποδώσει καρπό µετάνοιας. Δεν αρκεί να λέµε, ότι είµαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι, αλλά να ζούµε ταυτόχρονα την ζωή του σωστού Χριστιανού. Δεν αρκεί να κάνουµε παρακλήσεις και µετάνοιες στα σπίτια µας, ή να µη βλάπτουµε κάποιο συνάνθρωπό µας ταυτόχρονα πρέπει να πράττουµε το θέληµα του Θεού στο σύνολό του. Γιατί δεν θα εισέλθει στη Βασιλεία του Θεού εκείνος που φωνάζει: «Κύριε, Κύριε, άνοιξέ µας», αλλά εκείνος που πράττει το θέληµα του Θεού. Και θέληµα του Θεού είναι η µετάνοια και η µεταστροφή του ανθρώπου από τα πονηρά έργα της αµαρτίας.

Αδελφοί µου, από τα βάθη της καρδιάς µας ας µετανοήσουµε, όσο έχουµε καιρό, γιατί ο καιρός µας σ’ αυτό τον κόσµον είναι πολύ µικρός. Διά της µετάνοιας η σωτηρία εν Χριστώ Ιησού. Αµήν.

 Μητροπολίτου Αντινόης Παντελεήμονος

Πηγή: http://kirigmata.blogspot.gr/

Θεοφάνεια 2018

 

Ομιλία στην αγρυπνία των Θεοφανείων

Του Μητροπολίτου Σουρόζ κ.Αντωνίου Bloom

Η ημέρα των Θεοφανείων είναι η μέρα που όλος ο κόσμος αναγεννάται και γίνεται μέτοχος της αγιότητος του Θεού. Αλλά συγχρόνως είναι η μέρα κατά την οποία ο Χριστός, εισέρχεται στην οδό προς τον Γολγοθά. Ήλθε στον Ιωάννη τον Βαπτιστή, όχι για να καθαριστεί, επειδή ήταν αναμάρτητος, σαν Θεός και συνάμα κατέστη αγνός ως προς την ανθρώπινη φύση Του καθ’ όλην την διάρκεια της ιστορίας του Ισραήλ από εκείνους τους προγόνους που είχαν προσφέρει τη ζωή τους στον Θεό, και των οποίων η αγιότητα έφτασε στο κορύφωμά της στην καθαρότητα της Μητέρας του Θεού, η οποία ήταν τόσο αγνή, τόσο άμεμπτη που μπορούσε να εισέλθει στα Άγια των Αγίων, εκεί όπου ούτε ο Αρχιερέας δεν τολμούσε να εισέλθει, εκτός από μία φορά το χρόνο μετά από έναν ιδιαίτερο αγιασμό.

 

Ο Χριστός είχε ανάγκη να καθαριστεί. Αλλά εκείνα τα νερά, όπου είχαν πλυθεί όλοι οι αμαρτωλοί που είχαν έλθει στον Ιωάννη τον Βαπτιστή ομολογώντας το κακό που βάραινε τη ζωή τους, ήταν βαριά εξαιτίας της αμαρτωλότητας και επομένως εξαιτίας της θνητότητας του ανθρωπίνου γένους. Είχαν γίνει νερά θανατηφόρα, και σ’ αυτά τα νερά είναι που ο Κύριος Ιησούς Χριστός καταδύεται εκείνη την ημέρα σηκώνοντας στους ώμους Του την θνητή φύση αποτέλεσμα της ανθρώπινης αμαρτίας.

 

Έρχεται, αθάνατος ως προς την ανθρωπότητα και την Θεότητά Του, και την ίδια στιγμή ενδύεται την θνητότητα του αμαρτωλού κόσμου. Αυτή είναι η αρχή της πορείας Του προς τον Γολγοθά. Αυτή την ημέρα θαυμάζουμε την ατελείωτη αγάπη του Θεού. Αλλά όπως σε κάθε άλλη περίσταση, ο άνθρωπος έπρεπε να λάβει μέρος στο σχέδιο που ο Θεός είχε προνοήσει για τη σωτηρία του. Και αυτός είναι ο λόγος που ο Θεός έρχεται και μοιράζεται την θνητή μας φύση, ο λόγος που έρχεται και μας σώζει. Το αποκορύφωμα της Θείας Οικονομίας για τη σωτηρία του ανθρώπου θα έλθει στον Γολγοθά όταν θα πεί, «Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί με εγκατέλειψες;» Θα είναι η στιγμή που ο Θεός, όπως όταν ήταν ενδεδυμένος την ανθρώπινη φύση Του, θα έχει χάσει την επαφή Του με τον Πατέρα μετέχοντας στο πεπρωμένο της ανθρωπότητας. Αυτή είναι η έσχατη πράξη Θεικής αγάπης.

 

Συνεπώς ας θαυμάσουμε, ας αναρωτηθούμε, και ας λατρέψουμε αυτή την Θεική αγάπη, και ας μάθουμε από Εκείνον· επειδή είπε στο Ευαγγέλιο, «Σας έδωσα ένα παράδειγμα. Ακολουθείστε το.» Καλούμαστε, εντός των ορίων της αμαρτωλής και θνητής φύσης μας, να βαστάξουμε τα βάρη ο ένας του άλλου στη ζωή και στον θάνατο. Ας μάθουμε απ’ αυτό. Θεωρούμε ότι είναι τόσο δύσκολο να βαστάξουμε τα βάρη ακόμα κι εκείνων που αγαπάμε· και πρακτικά είναι αδύνατο να επωμιστούμε τα βάρη των ανθρώπων που δεν αγαπάμε με μια ειλικρινή, φυσική τρυφερότητα. Ας μάθουμε, επειδή διαφορετικά δεν θα έχουμε μάθει το πρώτο μάθημα που θα μας δώσει ο Χριστός, όταν εισέλθει στην διακονία Του. Αμήν.