Κυριακή, 4 Φεβρουαρίου 2018

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ Ἀποσπάσματα ἀπό τό βιβλίο τοῦ Ἀρχιμ. Βασιλείου, Καθηγουμένου Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων


εαγγελικ παραβολ

 εαγγελικ παραβολ πο διαβζεται σμερα εναι γνωστ σ λους μας ς παραβολ το στου.

νας νθρωπος χει δο γιος. νετερος γις ζητει χωρς περιστροφς π τν πατρα του τ μερδι του π τν κληρονομι.

λλ τ κομμτι ατ ποκομμνο π τ σνολο τς λθειας τς ζως το πατρα δν μπορε ν ζσει, δν μπορε ν καρποφορσει. Τ κομμτι ατ, ταν τ παρνουμε δυναστικ, ντρτικα, πως κα ταν θλουμε, δν μς δηγε στ ζω, λλ στν πγνωση κα τν καταστροφ.

μαρτα, δυναμα, ν θλετε, το νετερου γιο, εναι τι ντας νριμος δν χει φθσει στ ν ξρει, τι οσα το πατρα εναι δια μ τν οσα το υο.

Κα πατρας το δνει τ κομμτι, τ πιβλλον μρος τς περιουσας, πο ζητει. Εναι ρχοντας γπης. Δν νδιαφρεται γι τν αυτ του. νδιαφρεται ν σση τ παιδ του. Ατ βρσκεται στ σκοπ τς ζως του, εναι καταξωση το εναι του. Δν τν νδιαφρει τ θ π κσμος, πως νδιαφρει τσο πολ μς γι τ πς θ χαρακτηρσουν τ παιδ μας γι τς στοχες του, δν τν νδιαφρει ν θ χση τ κρος του, ν παρουσιαστε ς πατρας ποτυχημνος, μ παιδ πο φνει τ σπτι κα φεγει μακρυ. γπη το πατρα πει πι μακρι π' ,τι μπορε ν πει κρση το κσμου νταρσα το γιο του.

Γι τν λγο ατ δν το κνει διδασκαλα μ λγια. Τρα πρπει ν τν φσει ν περιπλανηθε, ν πθει, ν μθει, ν δε προσωπικ τ ψεδος κα τς νυπστατες πτες.

Ατ ξρει πατρας, τι εναι κτι θανσιμα πικνδυνο, λλ δν βλπει λλη λση. Τ μνο πο μπορε ν κνει εναι ν τν συντροφεει πντοτε μ τν γπη του, πο πρχει στ σπτι, λλ πλνεται παντο. Δνει γωγ στ παιδ του ποφροντας μυστικ λκληρος, βγανοντας στ σταυρ τς ναμονς.

Τ θμα δν εναι πατρας ν κρατσει δι τς βας τν γι κοντ του, λλ ν το δση τ δυναττητα, ν δημιουργση τς προϋποθσεις, στε διος μνος του ν λθει πρς ατν. Ατ κνηση πρς τν πατρα ρζει τν υἱό.

Κα σωτος φεγει. Πηγανει γι ν ζσει σ μι χρα ξνη, που τ πντα ξοδεονται χωρς ν νανενονται. λλ μετ π λγο μνει μνος. Ο φλοι του μειναν κοντ του σο κρτησαν τ πλοτη του. ρχζει ν ζε τν κπτωση κα τν ξαθλωση. Κα ταν πηγανει ν ζητσει βοθεια τν σπρχνουν πι χαμηλ. Τν στλνουν ν βσκει χορους, ν ποιμνει τ πθη. Τν κνουν χοιροβοσκ. Το ρνονται τ φση του, τν νθρωπι του, τν ξιοπρπει του, τν εγνει του. Τν θεωρον ζο. 


πιστροφ κα μετνοια

μως, δοκιμασα το νετερου γιο στ μακριν χρα φανρωσε κα τ τ κρυβε μσα του, τ ντοχ εχε, τ μεινε νπαφο, σ ποιν ν καταφγει, πο πρχει τροφ, ζω κα νσταση γι λους.

Κα ρχζει ν μονολογε: "Μπορε ν τ χασα λα! Μπορε ν χθηκα κι γ. Κυριολεκτικ ν πθανα. λλ πρχει κτι πο δν χνεται, δν πεθανει. Εναι πατρας μου κα γπη του. Δν σκφτομαι τ παιδι του - εμαι νξιος γι κτι ττοιο - σκφτομαι τος πηρτες του, πς τος φρεται, πς τος χορτανει. Θ σηκωθ κα θ γυρσω πσω κα θ π στν πατρα μου: μρτησα στν οραν κα νπιν σου. Σ σνα πο χεις ττοια γπη πο γεμζει οραν κα γ. Σ σνα πο κμη δ, στ μακριν χρα τς στρησης κα τς κλασης, μ συνοδεεις. Δν εμαι ξιος ν λγωμαι γις σου. Ξπεσα, χασα τν υοθεσα. Ατ εναι μαρτα μου. Δν εναι περιουσα σου πο σπατλησα. Καθβρισα τ μι σχση το παιδιο πρς τν πατρα. Πτερ μαρτον".

Ξρετε, εναι σχετικ εκολο ν παραδεχθ τ λθη κα τ λαττματ μου, λλ εναι πολ δσκολο ν ναγνωρσω ξαφνικ πς χω προδσει, πς χω χσει τν πνευματικ μου, τν ληθιν μου μορφι, πς βρσκομαι τσο μακρι π τ ληθιν μου σπτι.

Κα σωτος παρνει τ δρμο τς πιστροφς. Πρν κμη φθσει στ σπτι, πατρας τν βλπει π μακρυ κα τρχει. Χωρς ν το πε τποτα, πφτει λκληρος στν γκαλι του κα τν καταφιλε. δη γις κατλαβε, πρε τν πντηση. πατρας κουσε τν ξομολγηση. Γιατ πντοτε ταν μαζ μ τ παιδ του. Ατ τ ποο παρακαλ ν προσξουμε εναι τι πρτη λξη τς μολογας του δν εναι "συγχρα με", λλ "πατρα". Εναι τ νομα το πατρα πο νεβανει π τ βθη το εναι του κα το δνει τ θρρος ν λπζει.


πατρικ γπη

κενη τ στιγμ σωτος μολογε τ λθος του κα σιωπ. Δν μπορε ν συνεχσει. Τ χνει μ τν χεμαρρο τς γπης το πατρα πο τν διαλει. Κα τ λγο παρνει πατρας πο μιλ ξεκθαρα ν σιωπ. Δν λει στ παιδ του γι τν αυτ του. Οτε ν πνεσε, οτε πσο πνεσε ταν φυγε. Οτε πσο χαρεται τρα πο γρισε. Οτε τν μαλνει γι ν δικαισει τν αυτ του. Ατ δ λγονται. Διτι μυσταγωγα τς σχσης τους ερουργεται σ χρο βαθεις σιωπς. Πυρκτωμα γπης πο παραλει τ γλσσα.

τσι νκησε πατρικ γπη τ θνατο. Κα ναψε τοτη χαρ, τ πανηγρι, πο νδεται κα πλι γις τν στολ τν πρτη, κα φορ τ δακτυλδι τς υοθεσας, κα θεται μσχος σιτευτς. 


Ο δικς μας πιστροφς

Ατ πιστροφ δν μοιζει μ τς δικς μας πιστροφς τουλχιστον ατς πο χουμε στ μυαλ μας. Ο δικς μας εναι τοποθετημνες λγο-πολ σ μι νομικστικη σχση, σ μι ντληψη πο καλλιεργε μλλον τς συμφωνες μεταξ κυρων πο δν θετον τ λγος τους, κατ τν κλουθο τρπο: Λοιπν, πατρα, ν τ συζητσουμε, ν δομε τ πργματα ψχραιμα. Ν δομε σ τς φτας κα σ τ φταω. Ν βρομε να τρπο συμβωσης. χι τι δν μπορ ν ζσω μακρυ π σνα. Μπορ, λλ μι κα εσαι πατρας μου επα ν γυρσω. Τρα μως πρπει ν μν παναληφθον τ δια.

Ατ πιστροφ εναι κλαση τς λογικς κα τς δικαιοσνης. Βλπετε πρχει παραμον στ σπτι πο εναι περιπλνηση σ χρα μακριν. πρχει πιστροφ πο εναι μεγαλτερη πομκρυνση π τ σπτι.


Δν γνωρζω πση σχση χει καθνας μας μ τν πατρα κα τ νετερο γι. Ατ μως πο γνωρζουμε λοι εναι, τι μπορομε ν γυρσουμε στν Πατρα μας, γιατ κενος εναι ζω, πικρωση τς ξιοπρπεις μας, πανερεση τς νθρωπις μας. Γι' ατ, σμφωνα μ τ λγο το κκλησιαστ, μς λγει:

 "Υἱέ μου δς μου τν καρδι σου. 
λα τ λλα θ στ δσω γ".

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Αναζήτηση